De Zaterdagse “hel op aarde”

Vroeger had ik in mijn baan nog mijn eigen secretaresse. Ik besef wat dat voor een voorrecht was. En ik pluk er nu de wrange vruchten van. Cyber space of het digitale leven heeft me nooit zo geboeid, maar we kunnen er helaas niet meer omheen. We moeten wel…

Maar wat een irritatie veroorzaakt dat toch vaak bij me. Tegenwoordig is alles gedigitaliseerd. Een levend ademend wezen komt er bijna nooit meer aan te pas. Bij een bank zie je nauwelijks nog mensen. De bijbehorende gebouwen worden afgebroken of gesloten.

In zijn algemeenheid bestaat er geen enkele notie meer van service. Wat is dat service? Normale dienstbaarheid. Daar betalen we voor…

Mijn man is “fan” van de Bijenkorf en winkelen. Ik houd daar helemaal niet van. Maar goed, het is nu bijna 5 december: mijn favoriete feestje… Werk aan de winkel.

Ik dacht dus ik ga wel even mee naar jouw “favoriete” winkel. Op een zaterdag. Haleloejah…

Nooit geweten dat het daar al om 11.00 uur mega druk is begin december. Op verschillende afdelingen zijn er al rijen en wachtende mensen.

Toen naar de afdeling keuken accessoires op de vierde etage, geloof ik.

Ons prachtige kostbare zoutvat was kapot gevallen. Dit was het moment om er een Sinterklaas cadeau van te maken… Op zoek naar een nieuwe dus.

Zoeken, uitkiezen, kopen en betalen. Een Sinterklaascadeau is altijd leuk als het mooi ingepakt is. Maar met dat idee was ik niet alleen…

De mevrouw van de betaalkassa legde uit dat ik voor inpakken naar de andere toonbank moest… Shit.

Na al in de rij te hebben gestaan om te kunnen betalen, moest ik voor inpakken weer eindeloos in een rij wachten met alle drukte om me heen.

Ik keek rond en moest denken aan het boek “Au Bonheur des Dames” geschreven in 1882 door Emile Zola. Dat ging over de dames die obsessief verslaafd waren aan het bezoek aan de gloednieuwe warenhuizen die luxe producten verkochten. Shoppen, shoppen, shoppen. Toen was het nog bijzonder… Het laatste nieuwtje.

Het bedienend personeel stond ook op. Een nieuw fenomeen op zo grote schaal. Service was daarbij normaal.

Service is iets wat in Amsterdam nagenoeg nergens meer bestaat. Alleen voor die happy few die echt niet meer kan lachen van de kwartjes… bestaat het zeker nog wel, gelukkig voor hen. Je zult hen nooit tegen komen op een zaterdag in iets als de Bijenkorf. Waarom zouden ze?

Voor mij heeft  service te maken met gezond verstand en beschaving. Good citizenship zoals je wilt. Terwijl we praten over iets heel basaals en normaals…

Mijn troost is dan dat ik mijn kinderen zie glunderen en genieten in zo’n giga -warenhuis. Gelukkig voor mij was er weer een engel!

De mooie keurig opgemaakte frisse oudere dame die hard aan het werk was, achter de kassa, op de keuken accessoire afdeling. Zij  was onberispelijk en erg attent.

Toen ze mij steeds bleker en groener zag worden bij die tweede inpak-toonbank, wenkte ze mij:

“Kom maar hier schat, ik pak het wel even netjes voor je in allemaal”.

Een zachte glimlach verscheen op het gelaat van de oudere dame.  Ineens kreeg ik weer frisse lucht. Ik kon weer ademen.

Wat een dappere engel, ze bestaan nog. Schaars. En goud waard!

Alles in deze tekst is fictie. Niets uit deze tekst mag zonder goedkeuring van de auteur worden overgenomen ©

Winterse vrieskoude : dooie tenen en vingers

Mijn jongste dochter Zita zit in groep 8. Al weken verlangt ze naar de vrieskoude. Die “ijskoude wens” uit ze al een aantal weken achter elkaar… Iedere dag weer.

Nu is haar wens toch zowaar in vervulling gegaan. Het is zover! De “mazzelaar”.

Ik ben zelf een koukleum van hier tot Tokio. En ik begrijp nooit goed hoe het toch mogelijk is dat ik in Nederland ben geboren en getogen. Mijn beide ouders zijn Hollanders, ik heb zelf chronisch de “Bibberitis”. Dus wat mij betreft is het prima wanneer het een jaartje niet vriest.

Mijn herinneringen aan schaatsen vroeger zijn overigens wel positief. Ook sneeuwpoppen bouwen was gezellig. Wel erna een goede warme erwtensoep buiten  daarvan werd en word ik dolgelukkig. Stukje fries Roggebrood met mosterd en spek erbij. Dat is genieten: Heerlijk! Haardvuurtje aan…

Maar bij het schaatsen vroeger kwamen bij mij al heel snel die dooie tenen en vingers… Als klein kind janken. Zo koud. Hoe leuk is dat?

Zo gaat er bij mij nog steeds vaak  iets goed mis… in die vrieskoude. Voor mij persoonlijk blijft het een contradictio in terminis.

Want de natuur straalt zo prachtig, zelfs betoverend. En als de zon dan fel schijnt zoals zaterdag. Dat ziet er zo prachtig uit.

Dan wandelen is heerlijk. Tja, ik zal wel moeten met Bobbie onze hond. In de Jordanese winkelstraatjes geniet ik momenteel eigenlijk ook heel erg van die feestelijke lampjes die boven de winkel straatjes hangen. Want wow, wat is het snel pikkedonker nu ’s avonds…

Wat mij betreft tijd voor een knusse winter-bbq in de tuin. Lekker fikkie stoken en heerlijk een kampvuurtje maken in die koude. Dat maakt het meteen zo knus. Glaasje warme wijn er bij.

Jarenlang heb ik op mijn verjaardag, de 28^e december, altijd een uit mijn brein ontsproten “Winter-bbq” georganiseerd in ons stads tuintje. Want toen Zita, ons zomerkind, werd geboren op 22 juli 2003 zaten we in augustus al in Portugal vakantie te vieren. Mijn man verveelde zich te pletter.

Uit die verveling toen is wel iets grappigs ontstaan. Wij zaten toen in een geweldig huis in de binnenlanden van de Algarve bij Loule: in “Villa Alfarobeirra”. Bij het huis zat een geweldig terras met prachtige Portugese bbq of open haard. We waren daar al veel vaker geweest in de zomer en David mijn man besloot om zo’n geweldige haard op de kop te tikken en naar Amsterdam op te laten sturen.

Het zoeken naar de haard, de organisatie van transport en later het metselen in de tuin. Het was een geweldig mooi project.

En dan vooral later het vele gebruik ervan in zowel zomer als ook ieder jaar op mijn verjaardag tijdens mijn winter-bbq. Ik vroeg vaak mijn vrienden hun wintersportkleding aan te trekken en bbq-en maar!!!

Eén keer hebben we gehad dat het plots begon te regenen! Gelukkig had ik parassols in de tuin gezet. Iedereen kroop onder een parasolletje.

Het was eerlijk gezegd een van de beste winter-bbq’s… Heerlijk is dan zo’n verjaardag. Van te voren ben ik wel altijd wat nerveus. Komt iedereen wel, wordt het gezellig? Vinden de kinderen het wel leuk? (Inmiddels heb ik geleerd dat zij het altijd tof vinden en ze vinden het saai als ik nix doe.) en heeft David, mijn man, er wel zin in?

Voor dit jaar weet ik even nog niet of ik mijn winter bbq-tje weer ga organiseren. Eerlijk gezegd heb ik ff de pecunia niet. Helaas… Dus tijd om een goede list te verzinnen… ik vind het altijd wel top gezellig en heerlijk absurd. Zo na Kerst, mijn verjaardag…

Alles in deze tekst is fictie. Niets uit deze tekst mag zonder goedkeuring van de auteur worden overgenomen ©

Sinterklaas: kom svp niet aan mijn lieve Piet

Oei, het is alweer de 27^{e november}.

Dat betekent dat het alweer bijna 5 december is!

Bij ons thuis was niet alles altijd geweldig; zoals bij zo velen. Het gras is immers altijd groener bij de buren…

Alleen één ding was zeker in orde te noemen: 5 december: Het Sinterklaasfeest was spannend en leuk. Toen we niet meer geloofden gingen we lootjes trekken, cadeaus kopen en gedichten schrijven…

Naarmate we ouder werden, “groeiden de gedichten mee” en het werd ware Sinterklaas poëzie. Zonder humor kwam je er niet mee weg en met een slecht verhaal al helemaal niet…

Ik was altijd te laat met het voorbereiden van het feest, dus voor mij altijd stress, stress en nog eens stress. Maar gelukkig nooit voor nix.

Een cadeau weggeven met een mooi gedicht is toch heerlijk om te doen. En wat is er leuker dan verrast te worden en te ontvangen?

Tja, ik kan daar nog steeds enorm van genieten. Hoe simpel is dat?

Het hele feest heeft ook  iets ludieks: Het gaat om Sint Nicolaas de Goed Heiligman en zijn hulpje Zwarte Piet. Twee stereo typen. Net als in een stripboek. Een wijze gulle man, lange witte baard in jurk met cape, samen met zijn assistent die zich vaak stout en clownesk gedraagt in zijn malle pak met (meestal) schmink en pruik. Want zo’n mooie donkere negroïde huid met prachtig haar hebben blanke mensen vaak niet…

Jammer dat bepaalde mensen zich beledigd voelen door onze gewoonte van het vieren van  een traditioneel oud  kinderfeest. In het Rijksmuseum is er zelfs momenteel een  expositie over met beeldmateriaal uit de vorige eeuw. Ja, dat raakt mij, dat is mijn verleden met mijn mooie nostalgische herinneringen… Ik houd van geschiedenis. Kinderachtig? Ja, misschien. discriminerend? Van mijn mag Iedereen mee vieren. Hoe meer zielen hoe meer vreugde!

En iedereen heeft het Sinterklaasfeest op eigen wijze gevierd en meegemaakt. Soms leuk, soms helemaal niet leuk.

Wij hadden vroeger thuis een pik zwarte hond Merlijn. Het is een keer gebeurd dat ik ’s ochtends nerveus naar beneden rende, vol verwachting om te kijken wat Zwarte Piet voor mij in mijn schoen had gestopt… Alleen had Merlijn, onze hond, het vreetbeest, alle chocolade opgegeten. De zilveren verpakkingen lachten mij nog blinkend toe… Balen.

Bij mijn man, afkomstig uit Breda, werd het feest weer totaal anders gevierd. Ik heb begrepen dat bij hem vroeger alle cadeaus ingepakt en wel op zeven verschillende tafels lagen in de woonkamer.

Wat was de bedoeling?

Per kind, (dat waren er vijf) de eigen cadeaus van tafel pakken en uitpakken: de buit was binnen! En natuurlijk was er op zijn Brabants allerlei heerlijks te eten.

Zo kent ieder gezin toch zijn eigen traditie en manieren. Dat maakt het leven ook interessant om te leven.

Mijn man, die zo “dyslectisch is als een deur”, heeft dit jaar voor het eerst geen zin meer om bij mijn familie Sinterklaas te vieren…!

Dat vond ik heel lastig. Mijn moeder is nog maar alleen, mijn broer net gescheiden met twee kinderen en mijn zus gaat sinds lang juist net heel goed…

Na enige tijd “brommen”, gaf ik me over. En bedacht me dat het voor hem toch wel heel lastig moet zijn geweest bij ons thuis, met al dat “talige” steeds.

Dus we vieren het dit jaar knus met zijn viertjes en met de hond natuurlijk. Ik moet niet vergeten een mooi bot te kopen voor Bobbie! Met een mooi gedicht erbij natuurlijk…

Strax om 12h de week afsluiten in het Theo Thijssen museum.

Maar eerst heb ik een “verwen mezelf”- afspraakje bij de “Pink Nails” in de, “hoe heet die ook alweer”-straat?

Ik weet hem te vinden. Goudsbloemdwarsstraat, ik weet het zeker.

Ik weet “precies” waar dat is:

Gewoon in een van die dwarsstraatjes in de Jordaan. Op nummer 1! Dat Zal ik nooit vergeten, daar op de hoek.

Vanmorgen worden de straatjes wel heel veel gedwarsboomd door grote vrachtwagens om te laden en lossen…

Irritant, zeg.

Die vrachtauto’s zijn bullen bakken: ze stinken, maken lawaai, ze staan stil in de binnenstad met de laadbak open.

Ze barricaderen de hele breedte van zo’n straatje… Ik erger me.

Ik heb haast.

Hoe doen ze dat toch in Parijs? Vraag ik me mopperend af.

Ik heb daar jarenlang gewoond in de binnenstad, 1^e arronsisement. Daar zijn ook van die schilderachtige kleine straatjes.

Waarschijnlijk mag dat laden en lossen daar gewoon alleen in de nacht, of juist heel vroeg in de ochtend, om 4 of 5h? Ik weet het niet. Ik bedenk dit hardop en geïrriteerd.

Ik heb het niet nagezocht of gecheckt.

Ik heb nu haast.

Shit, daar staat er weer een! Zo’n joekel van een vrachtwagen. Ik word gek.

Hoe laat is het?

Ik worstel me voor de vierde keer over de stoep. Een tegenligger rijdt me ploeterend tegemoet van de andere kant. We “grimlachen” naar elkaar, als begripvolle collega’s, strompelen we door. We zijn even bondgenoten.

Nu moet ik weer langs de laadklep mijn fiets de stoep op tillen en sleur die aan de hand mee. Ik klim er dapper weer op.

Hoe laat is het?

Ik herinner me dat mijn vader een spuughekel had aan mensen die het lef hadden om te laat komen.

“Altijd stipt op tijd Claire, zo hoort het!” hoor ik wijlen mijn vader nog gedecideerd zeggen.

Voor dochters zijn de vaders vaak heilig…

Ik fiets weer even een stukje en  kijk weer naar boven. Hoe heette de straat van Pink nails toch ook alweer?

Ik heb zo’n “muliple choice” geheugen. Een van de vier is goed. Meestel is het nog kiezen tussen twee en dan (meestal) raak!

Die prachtige kleine Jordaan straatjes, ik blijf ze door elkaar halen. Zo stom.

Nu ben ik wel vlakbij, dat weet ik.

Ik kijk weer omhoog zoekend naar straatnaambordjes.

Nee, ik herken het niet. Nummer 1 op de hoek, waar is het. Stress.

Ja, de Goudsbloemdwarsstraat! Op nummer 1.

Of gewoon de Goudsbloemstraat?

Ik kijk weer omhoog naar de,

Shit weer een vrachtwagen.

Laden lossen.

Ik kan er niet langs.

Onmogelijk.

Moe in mezelf vechtend zet ik door, verdomme.

Ik stap van mijn fiets, til de fiets langs de kolossale auto. Ik stap weer op en zoek naar de hoger hangende straatnaambordjes en fiets door.

Dan zakt door de tijdsdruk aangemoedigd, de schouderband van mijn leren tas naar beneden. De zwaartekracht trekt mijn tas gretig tussen de spaken….

Ik val met fiets en gezicht op de straat neer.

Bloed gutst en spuit in het rond.

Twee dames van de TNT post slaan mijn gestuntel gade. Multifunctioneel halen ze direct een zakdoekje tevoorschijn om het bloed te stelpen. Onthutst kom ik weer bij.

“Ik zou maar even bij de huisarts langs gaan”.

“Ja, misschien.”

Alles in deze tekst is fictie. Niets uit deze tekst mag zonder goedkeuring van de auteur worden overgenomen ©

De dag begon luchtig, door een vrolijke samenkomst van drie “jonge blonde retreiver- honden”.  Onze tweejarige meisjes-hond Bobbie laat ik normaal graag uit in dat parkje bij ons om de hoek.

Onstuimig enthousiast stortte de woest spelende “dames” zich op elkaar en in elkaar. Energiek lagen ze te ravotten midden in het parkje. Ze genoten.

Daar arriveerde een dame met vier joekels van reuze honden. Het parkje schrok ervan: Het bewoog, kraakte, en piepte. Het was meer dan angstaanjagend…

Ik sidderde. Maar echt die paar reuze honden leek wel een leger  olifanten, zo kolossaal waren ze.

Ze maakten lawaai. Ze bulderden, donderend geblaf stortte zich over ons neer. Het kleine normaal veilige parkje trilde uit zijn voegen…

Over één van de “giganten” legde de vrouw uit, dat ze traumatisch angstig  zou zijn. Vandaar…

Ik knikte; na hortend en stotend mijn evenwicht weer terug te hebben gevonden…

Bobbie verlangt ook duidelijk weer naar rust, lol en spel met maatjes van eigen formaat.

Dan stapt een van de “giga-gigantesque” honden rustig en gedecideerd af op een boom. Hij tilt zijn  poot omhoog.

Een overstroming van urine stort in ons parkje neer.

Weer “park-s.o.s.”.

Een van de reuzen loopt nu op Bobbie af.  Ik hoor angstig gepiep. Bobbie krimpt ineen.

Ze pruilt, als een babymuis…

De overvolle stinkende park-prullen-bakken van de Gemeente, springen me ineens storend in het oog. Normaal vallen ze me niet eens meer op. Nu wel.

Ik verander in een pinnige ontevreden niet uitgeslapen zeur van binnen. Een nare zuurpruim…

Mijn buurvrouw kijkt me aan.

We knikken naar elkaar en lopen het stinkende vieze parkje uit.

Vastbesloten.

Na honderd meter tuimelen de blonde jonge honden alweer spelend midden op straat neer. Wij lopen door. De twee honden niet.

Ze rennen giechelend opgelucht, steeds samen  ravottend in kleine stukjes met ons mee.  “Speel time-outs” : in elkaar rollend, bijtend, midden op de Bloemstraat… Heerlijk!

Alles in deze tekst is fictie. Niets uit deze tekst mag zonder goedkeuring van de auteur worden overgenomen ©

Theo Thijssen’s “Kees de jongen” klaar. Bewerkt door Tiny Fisscher.

Hertaling is gepresenteerd in Amsterdamse Boekhandel te Amstelveen.