Sinterklaas: kom svp niet aan mijn lieve Piet

Oei, het is alweer de 27^{e november}.

Dat betekent dat het alweer bijna 5 december is!

Bij ons thuis was niet alles altijd geweldig; zoals bij zo velen. Het gras is immers altijd groener bij de buren…

Alleen één ding was zeker in orde te noemen: 5 december: Het Sinterklaasfeest was spannend en leuk. Toen we niet meer geloofden gingen we lootjes trekken, cadeaus kopen en gedichten schrijven…

Naarmate we ouder werden, “groeiden de gedichten mee” en het werd ware Sinterklaas poëzie. Zonder humor kwam je er niet mee weg en met een slecht verhaal al helemaal niet…

Ik was altijd te laat met het voorbereiden van het feest, dus voor mij altijd stress, stress en nog eens stress. Maar gelukkig nooit voor nix.

Een cadeau weggeven met een mooi gedicht is toch heerlijk om te doen. En wat is er leuker dan verrast te worden en te ontvangen?

Tja, ik kan daar nog steeds enorm van genieten. Hoe simpel is dat?

Het hele feest heeft ook  iets ludieks: Het gaat om Sint Nicolaas de Goed Heiligman en zijn hulpje Zwarte Piet. Twee stereo typen. Net als in een stripboek. Een wijze gulle man, lange witte baard in jurk met cape, samen met zijn assistent die zich vaak stout en clownesk gedraagt in zijn malle pak met (meestal) schmink en pruik. Want zo’n mooie donkere negroïde huid met prachtig haar hebben blanke mensen vaak niet…

Jammer dat bepaalde mensen zich beledigd voelen door onze gewoonte van het vieren van  een traditioneel oud  kinderfeest. In het Rijksmuseum is er zelfs momenteel een  expositie over met beeldmateriaal uit de vorige eeuw. Ja, dat raakt mij, dat is mijn verleden met mijn mooie nostalgische herinneringen… Ik houd van geschiedenis. Kinderachtig? Ja, misschien. discriminerend? Van mijn mag Iedereen mee vieren. Hoe meer zielen hoe meer vreugde!

En iedereen heeft het Sinterklaasfeest op eigen wijze gevierd en meegemaakt. Soms leuk, soms helemaal niet leuk.

Wij hadden vroeger thuis een pik zwarte hond Merlijn. Het is een keer gebeurd dat ik ’s ochtends nerveus naar beneden rende, vol verwachting om te kijken wat Zwarte Piet voor mij in mijn schoen had gestopt… Alleen had Merlijn, onze hond, het vreetbeest, alle chocolade opgegeten. De zilveren verpakkingen lachten mij nog blinkend toe… Balen.

Bij mijn man, afkomstig uit Breda, werd het feest weer totaal anders gevierd. Ik heb begrepen dat bij hem vroeger alle cadeaus ingepakt en wel op zeven verschillende tafels lagen in de woonkamer.

Wat was de bedoeling?

Per kind, (dat waren er vijf) de eigen cadeaus van tafel pakken en uitpakken: de buit was binnen! En natuurlijk was er op zijn Brabants allerlei heerlijks te eten.

Zo kent ieder gezin toch zijn eigen traditie en manieren. Dat maakt het leven ook interessant om te leven.

Mijn man, die zo “dyslectisch is als een deur”, heeft dit jaar voor het eerst geen zin meer om bij mijn familie Sinterklaas te vieren…!

Dat vond ik heel lastig. Mijn moeder is nog maar alleen, mijn broer net gescheiden met twee kinderen en mijn zus gaat sinds lang juist net heel goed…

Na enige tijd “brommen”, gaf ik me over. En bedacht me dat het voor hem toch wel heel lastig moet zijn geweest bij ons thuis, met al dat “talige” steeds.

Dus we vieren het dit jaar knus met zijn viertjes en met de hond natuurlijk. Ik moet niet vergeten een mooi bot te kopen voor Bobbie! Met een mooi gedicht erbij natuurlijk…

Strax om 12h de week afsluiten in het Theo Thijssen museum.

Maar eerst heb ik een “verwen mezelf”- afspraakje bij de “Pink Nails” in de, “hoe heet die ook alweer”-straat?

Ik weet hem te vinden. Goudsbloemdwarsstraat, ik weet het zeker.

Ik weet “precies” waar dat is:

Gewoon in een van die dwarsstraatjes in de Jordaan. Op nummer 1! Dat Zal ik nooit vergeten, daar op de hoek.

Vanmorgen worden de straatjes wel heel veel gedwarsboomd door grote vrachtwagens om te laden en lossen…

Irritant, zeg.

Die vrachtauto’s zijn bullen bakken: ze stinken, maken lawaai, ze staan stil in de binnenstad met de laadbak open.

Ze barricaderen de hele breedte van zo’n straatje… Ik erger me.

Ik heb haast.

Hoe doen ze dat toch in Parijs? Vraag ik me mopperend af.

Ik heb daar jarenlang gewoond in de binnenstad, 1^e arronsisement. Daar zijn ook van die schilderachtige kleine straatjes.

Waarschijnlijk mag dat laden en lossen daar gewoon alleen in de nacht, of juist heel vroeg in de ochtend, om 4 of 5h? Ik weet het niet. Ik bedenk dit hardop en geïrriteerd.

Ik heb het niet nagezocht of gecheckt.

Ik heb nu haast.

Shit, daar staat er weer een! Zo’n joekel van een vrachtwagen. Ik word gek.

Hoe laat is het?

Ik worstel me voor de vierde keer over de stoep. Een tegenligger rijdt me ploeterend tegemoet van de andere kant. We “grimlachen” naar elkaar, als begripvolle collega’s, strompelen we door. We zijn even bondgenoten.

Nu moet ik weer langs de laadklep mijn fiets de stoep op tillen en sleur die aan de hand mee. Ik klim er dapper weer op.

Hoe laat is het?

Ik herinner me dat mijn vader een spuughekel had aan mensen die het lef hadden om te laat komen.

“Altijd stipt op tijd Claire, zo hoort het!” hoor ik wijlen mijn vader nog gedecideerd zeggen.

Voor dochters zijn de vaders vaak heilig…

Ik fiets weer even een stukje en  kijk weer naar boven. Hoe heette de straat van Pink nails toch ook alweer?

Ik heb zo’n “muliple choice” geheugen. Een van de vier is goed. Meestel is het nog kiezen tussen twee en dan (meestal) raak!

Die prachtige kleine Jordaan straatjes, ik blijf ze door elkaar halen. Zo stom.

Nu ben ik wel vlakbij, dat weet ik.

Ik kijk weer omhoog zoekend naar straatnaambordjes.

Nee, ik herken het niet. Nummer 1 op de hoek, waar is het. Stress.

Ja, de Goudsbloemdwarsstraat! Op nummer 1.

Of gewoon de Goudsbloemstraat?

Ik kijk weer omhoog naar de,

Shit weer een vrachtwagen.

Laden lossen.

Ik kan er niet langs.

Onmogelijk.

Moe in mezelf vechtend zet ik door, verdomme.

Ik stap van mijn fiets, til de fiets langs de kolossale auto. Ik stap weer op en zoek naar de hoger hangende straatnaambordjes en fiets door.

Dan zakt door de tijdsdruk aangemoedigd, de schouderband van mijn leren tas naar beneden. De zwaartekracht trekt mijn tas gretig tussen de spaken….

Ik val met fiets en gezicht op de straat neer.

Bloed gutst en spuit in het rond.

Twee dames van de TNT post slaan mijn gestuntel gade. Multifunctioneel halen ze direct een zakdoekje tevoorschijn om het bloed te stelpen. Onthutst kom ik weer bij.

“Ik zou maar even bij de huisarts langs gaan”.

“Ja, misschien.”

Alles in deze tekst is fictie. Niets uit deze tekst mag zonder goedkeuring van de auteur worden overgenomen ©

Theo Thijssen’s “Kees de jongen” klaar. Bewerkt door Tiny Fisscher.

Hertaling is gepresenteerd in Amsterdamse Boekhandel te Amstelveen.